Chcąc odpowiedzieć na pytanie o aktualność podmiotowości romantycznej, należałoby zapewne najpierw odpowiednio zdefiniować zawarte w tym pytaniu kluczowe pojęcie. Każda definicja terminu tak szerokiego właściwie zawsze jest definicją projektującą. Romantyczną podmiotowość i sam romantyzm próbowano już definiować za pomocą rozmaitych kategorii, a definicje te bywały ze sobą całkowicie sprzeczne: romantyzm jako uczucie, naturalność, prymat absolutnej woli, demoniczność, lęk, melancholia…

W dzienniku "Rzeczpospolita" ukazała się recenzja z książki Mateusza Wernera "Wobec nihilizmu. Gombrowicz, Witkacy".
http://www.rp.pl/artykul/2,429530.html

Skrócona relacja z panelu "Krytycznie o krytyce filmowej" zorganizowanej 22 listopada 2009 r. w kinie LAB przez stowarzyszenie Film 1,2:
http://vimeo.com/8995031
Prowadzenie Mateusz Werner (Film 1,2).
W panelu wzięli udział: Andrzej Kołodyński (Kino), Małgorzata Sadowska (Przekrój), Leszek Kurpiewski (Newsweek), Anna Kaplińska (Viva!), Irena Groblewska (była szefowa działu promocji TVP), Piotr Dzięcioł (Opus Film), Piotr Szczepański - reżyser, Tomasz Konecki - reżyser.
Panel zorganizowany dzięki pomocy Polskiego Instytu Sztuki Filmowej i Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę".

W głośnej i wpływowej w swoim czasie rozprawie Pojęcie romantyzmu w historii literatury (1949) René Wellek wyodrębnił trzy zasadnicze cechy romantyzmu europejskiego. Po pierwsze, wyobraźnia górowała u romantyków nad odtwarzaniem rzeczywistości. Po drugie romantycy pojmowali naturę jako twór organiczny i żywy. I wreszcie po trzecie, chętnie powoływali do życia specyficzne symbole i mity, które nadawały ich poetyce i stylowi niepowtarzalne piętno. Właściwości te, jak podkreślał jednakże Wellek, nie były całkowicie nowe. „Przekonanie o organicznym charakterze natury romantyzm wziął od neoplatonizmu za pośrednictwem Giordana Bruna, Böhmego, platoników z Cambridge i kilku fragmentów z Shaftesbury’ego. Uznanie wyobraźni za siłę twórczą, a poezji za proroctwo ma podobnych przodków. Symboliczne a nawet mityczne pojmowanie poezji występowało często w historii, np. w epoce baroku z jej sztuką emblematyczną, jej poglądem na naturę jako na hieroglif, który człowiek, a zwłaszcza poeta, może odczytać. W jakimś sensie romantyzm stanowił odrodzenie dawniejszego, ale jest to odrodzenie z pewną modyfikacją; dawne koncepcje zostały przetłumaczone na kategorie nadające się do przyjęcia przez ludzi, którzy mieli za sobą doświadczenie Wieku Oświecenia”.

European College of Liberal Arts jest prywatną uczelnią wyższą z siedzibą w Berlinie. College nie jest podzielony na wydziały – ma charakter interdyscyplinarny. Studenci odbywają zajęcia w małych grupach oraz indywidualnie z opiekunami naukowymi. Kadra reprezentuje takie dyscypliny humanistyki jak filozofia, literatura komparatywna, teoria polityczna, historia sztuki, filmoznawstwo i inne. Oferta akademicka obejmuje: humanistyczne studia pierwszego stopnia (studia licencjackie); jednoroczne programy dla magistrantów i świeżo upieczonych magistrów; oraz sześciotygodniowy „letni uniwersytet”. ECLA to idealne miejsce dla studentów zainteresowanych filozofią polityki, etyką, estetyką, literaturą, sztuką, filmem, retoryką. Uczelnia pozyskuje środki od prywatnych darczyńców, dzięki temu każdy, kto pozytywnie przejdzie rozmowę kwalifikacyjną, może starać się o pomoc finansową w pokryciu czesnego. Studenci i kadra naukowa pochodzą z różnych stron świata; językiem wykładowym jest angielski. ECLA dysponuje własnym kampusem – z biblioteką, stołówką i apartamentami dla studentów. Studenci ECLA mają nie tylko okazję poznać Berlin, jedną z najbardziej elektryzujących stolic Europy, ale w celach poznawczych odbywają również liczne podróże. /wiecej na stronach ECLA/

Wejście w Second Life (w skrócie SL) – podobnie jak pierwsza kolonia nad morzem, nowa szkoła, nowa praca i nowy związek – zaczyna się od okresu adaptacyjnego. Na tzw. Welcome Island użytkownicy uczą się jak animować swojego awatara, zmieniać jego wygląd zewnętrzny, teleportować się do nowych miejsc, latać, skakać, tańczyć, wydawać rozmaite odgłosy, konsumować dobra za pomocą lokalnej waluty (linden dollars) oraz kupować ziemię i spekulować wirtualnymi nieruchomościami (jeśli oczywiście mają takie ambicje). Po krótkim instruktażu wszyscy zdani są na siebie (cały tekst dostępny na stronach Dwutygodnika).

Obiegowa opinia na temat romantyzmu, romantycznego stosunku do świata, romantycznej sztuki i filozofii jest od dawna ustalona. W największym skrócie mówi ona, że romantyzm stara się znieść sztucznie wzniesione granice między człowiekiem a rzeczywistością, pozwalając nam z powrotem zamieszkać w wielkim domu świata, którego fundamenty zostały wprawdzie podkopane przez oświeceniowy racjonalizm, lecz który jest naszą właściwą duchową ojczyzną. Wielu badaczy, wywodzących się zwłaszcza z tradycji anglosaskiej, podważa ów nieco zbyt uproszczony sąd, argumentując, że przy bliższym wejrzeniu projekt romantyczny okazuje się szczególną formą oświeceniowej racjonalności, kto wie, może nawet próbą korekty projektu oświeceniowego. Niemniej i oni wyraźnie podkreślają transgresyjne walory romantycznego „witalizmu”, to znaczy zaufania, jakim obdarza się „życie”. „Życiu” romantyk zawierza bez reszty, odnajdując w nim sposób na uporanie się z melancholią, dokuczliwą chorobą, która trapi człowieka, od kiedy został on wygnany z raju.

Parę dni temu w dzienniku "Rzeczpospolita" ukazał się tekst odwołujący się expresis verbis do rozpoznań zawartych w książce Mateusza Wernera Wobec nihilizmu. Gombrowicz, Witkacy:
http://www.rp.pl/artykul/73290,416930.html