English

FORMY DOSKONAŁOŚCI. Arystoteles według Heideggera

Biblioteka kwartalnika KRONOS
Fundacja Augusta hr. Cieszkowskiego
Warszawa 2019

NIEBAWEM PREMIERA
FORMY DOSKONAŁOŚCI. Arystoteles według Heideggera
Wawrzyniec Rymkiewicz

W polszczyźnie rzeczownik „doskonałość” i czasownik „konać” są ze sobą połączone głęboką więzią etymologiczną. Czasownik „konać”, podaje Andrzej Bańkowski, znaczył początkowo, od XV do XVIII stulecia „działać, czynić coś dalej, wykonywać realizować”, miał on też swoją formę zwrotną: konać się – „dokonywać się, dziać się, kończyć się”. Pierwotne znaczenie słowa „konać” pojawia się jeszcze w czasownikach „do-konać”, „po-konać”, „prze-konać”, „wy-konać”. Przymiotnik „doskonały” jest z kolei imiesłowem staropolskiego czasownika „do-s-konać”, co znaczyło „dojść w czymś do perfekcji”.
Arystoteles wykładający po polsku Heideggera (albo Heidegger interpretujący po polsku Arystotelesa) mógłby nam więc – mogliby nam więc – bo ten głos jest wielogłosem – powiedzieć, co następuje: nasze istnienie jest działaniem, a zatem konaniem. Jeśli chcemy w tym konaniu osiągnąć doskonałość, jeśli chcemy je doskonać, osiągnąć jego pełnię i spełnienie, musimy egzystować w przytomności własnej śmierci, gotowi na śmierć.


Wawrzyniec Rymkiewicz (1971), redaktor naczelny kwartalnika „Kronos”.






Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego